In het casino van Montréal bleek zijn troefkaart onvoldoende. Wout van Aert deed het WK al op 90 kilometer van de streep ontploffen, maar werd dan genekt door een versnelling van 'bondgenoot' Van der Poel. "Hij was de juiste man om te volgen, maar dit was gewoon té zwaar voor mij", zuchtte de Belg. Een blik op zijn WK-verhaal, dat eindigde in dienst van Remco Evenepoel.

"Ik ben hier omdat ik denk dat ik een kans maak." Glashelder was hij voor de start: Wout van Aert begon met grote dromen aan de tocht door Canada. Hij was ooit al eens 2e geworden in Montréal, dus waarom zou hij niet op de regenboog mikken? Alleen wist Van Aert op dat moment ook al dat er een topdag zou nodig zijn. Eentje waarop álles moest meezitten om het loodzware parcours te overleven. Of tenminste toch eentje waarop hij de regie zelf in handen kon nemen.

En avant, dus maar. In het casino van Montréal gooide het Belgische speerpunt zijn azen al vroeg op tafel. Op 87 kilometer van de streep sprong hij vol overgave op én over Mathieu van der Poel. Samen met de Nederlander, Onley, Roglic, Charmig en Simmons liet hij het WK écht beginnen. Een gok, dat zeker. Maar wel eentje die de Belgische fans voor het eerst op het puntje van hun stoel kreeg.

Plots toch knecht

"Hij wou heel graag anticiperen voor de koers openbrak", zou ploegmakker Quinten Hermans er achteraf over verklappen. Maar toen Van der Poel 13 kilometer later aan een uitdunning begon, was Van Aert een van de eerste slachtoffers voorin. Toen al werd duidelijk dat het niet de dag zou worden waar hij stiekem van droomde. Balen, rekenen op de aanstormende Remco Evenepoel en uiteindelijk... het geweer van schouder veranderen.

Want toen ook Evenepoel het in een slopende koers plots moeilijk kreeg, stonden de Belgen voor een noodkeuze: Wout of Remco als laatste hoop? Van Aert smeet zijn kopmansvest af en trok zijn knechtenplunje aan. Hij kreeg het gaatje met de groep der favorieten een laatste keer dicht en reed zich uiteindelijk helemaal leeg tot op 38 kilometer van de streep.

"Het was super zwaar en voor mij té zwaar", was de nuchtere analyse van onze landgenoot achteraf. "Ik heb een goeie koers gereden, maar op 4 of 5 ronden van het einde ging het licht al uit. Ik baal ervan, maar er zat niet meer in." Zeker omdat zijn Plan A al snel in het water viel.

"De Fransen maakten de koers heel zwaar. Zoals ik verwacht had, zou het voor mij niet makkelijk zijn om alleen te volgen en zo iets te doen. Ik denk dus dat het goed was om mee te zijn", wees hij naar zijn aanval op 90 kilometer van de streep. "Mathieu liet ook al snel zien dat hij supergoed was, dus dat liep wel goed. Hij was de juiste man om mee op pad te gaan. Of het momentje mij deed denken aan het WK veldrijden? Nee, want dat is tenminste gedaan na een uur", lachte Van Aert.

Het avontuur met Van der Poel en co. bleef ook niet eindeloos duren, want Van Aert kraakte onder het beukwerk van de Nederlander. "Toen ik voorin moest passen, kon ik enkel nog proberen om Remco dichter bij de kop van de koers te brengen", zei hij. Nochtans kregen de Belgische ploegmakkers te horen dat ook Evenepoel geen topdag beleefde.

"Ik zag dat hij als een van de laatste favorieten was die weer kwam aansluiten voorin. Dat was geen goed teken", besefte Van Aert. "Maar met Remco weet je nooit. Ik had er dus wel nog steeds een goed oog in toen mijn koers erop zat."

Alleen bleek ook Evenepoel niet opgewassen tegen de verrassende wereldkampioen. "Wat ik weet over McNulty? Het is een mooie kampioen. Het is misschien niet de meest verwachte naam, maar binnen het peloton wel iemand die nergens wordt onderschat", klonk het, voor Van Aert zijn seizoen definitief afrondde.

"Ik kom zeker en vast terug in de modder, maar nu gaat de fiets eerst even in de fietszak. Een maandje vakantie, dan zien we wel wat de nieuwe plannen worden."

Bron: Sporza
Fotos: Kramon